Narkolepsja jako wynik powikłań poszczepiennych?

Wiarygodności tym zapewnieniom odbiera to, że informacja została umieszczona na stronie już w marcu 2021 roku, czyli niedługo po tym kiedy ruszyły pierwsze serie szczepień. Biorąc pod uwagę fakt, że samo wykrycie i diagnoza narkolepsji wynosi nawet kilkanaście lat ciężko brać takie zapewnienia  za pewnik. Na ten moment jedyną słuszną odpowiedzią jest to, że nie wiadomo czy szczepienia przeciwko COVID-19 uaktywniają narkolepsję. Wpływ na to ma brak badań weryfikujących pod tym kątem oraz długi czas diagnozy choroby.

Skąd przypuszczenia, że szczepienia mogą wywoływać narkolepsję pomimo oficjalnego braku takich zgłoszeń? 

W 2009 roku na świecie panowała pandemia wirusa H5N1. W Polsce nie było wtedy programu szczepień przeciwko temu wirusowi, jednak miały one miejsce m.in. w części Europy, Kanadzie, Stanach Zjednoczonych, Chinach. Na temat powikłań poszczepiennych dużą danych oraz informacji udało się zebrać w krajach Skandynawskich. Badania te pokazują możliwość wywołania narkolepsji po szczepieniach. Jednak obecna wiedza nie jest w stanie postawić jednoznacznie, który składnik w której szczepionce i jaka mogłaby być procedura wywołania choroby. Istnieje jedynie hipoteza, która nie została ostatecznie ani wykluczona ani potwierdzona. Hipoteza „podwójnego zakażenia” zakłada, że na wystąpienie narkolepsji mają wpływ dwa czynniki występujące obok siebie: podanie szczepionki zawierającej adiuwant AS03 oraz wystąpienie w podobnym okresie zakażenia dzikim wirusem H5N1. Istnieją dane, które pokazują, że po podaniu szczepienia wystąpiła narkolepsja (np. Szwecja, Chiny. Tajwan) oraz istnieją badania, które pokazują, że nie nastąpiły żadne przypadki (np. Kanada). Jednak trzeba pamiętać, że grupa badanych jest niewielka, a sama diagnostyka narkolepsji trwa średnio 8-15 lat, więc zaszczepione osoby mogą nie być nawet jeszcze w grupie oficjalnie zdiagnozowanych narkoleptyków. Ponadto samo stadium dzikiego wirusa oraz terminy szczepień były inaczej rozmieszczone w czasie w różnych częściach świata, więc zależność tych dwóch czynników jest ciężka do oceny. Wnioski z pandemii w 2009 roku były oczywiste: należy zbadać zależność pomiędzy szczepieniami oraz wywołaniem narkolepsji oraz na przyszłość należy unikać podobnych schematów w czasie pandemii. W tym momencie warto zacytować końcówkę artykułu z 2019 roku podsumowującego badania na temat szczepień przeciwko H5N1: 

„Na koniec warto podkreślić jeszcze inne wnioski płynące z pandemii z 2009 roku. Wskazują one na potrzebę prowadzenia międzynarodowego nadzoru nad bezpieczeństwem szczepień, który umożliwi szybką ocenę bezpieczeństwa szczepionek wprowadzanych do użytku w trakcie pandemii i stosowanych w bardzo dużej ilości. Wiemy, że w przyszłości wybuchnie kolejna pandemia, ale nie wiemy, kiedy to nastąpi. Warto więc zdobyć już teraz jak najwięcej informacji na temat ryzyka narkolepsji po podaniu szczepionek przeciwko grypie pandemicznej zawierających adiuwant.”